Update #10: Test-weekendje thuis

Tijdens je verblijf in PAAZ mag je eenmalig een weekend met overnachting naar huis. Concreet betekent dit dat je zaterdag om 14 uur mag vertrekken en zondag voor 20 uur terug aanwezig moet zijn. De meeste patiënten doen dit net voordat ze op ontslag gaan, om eens te kijken of het terug lukt om thuis normaal te functioneren.

Dit weekend mag ik thuis overnachten en als alles goed gaat, mag ik maandag definitief naar huis. Hoewel ik blij ben dat ik bijna op ontslag mag, gaat het toch raar zijn. De mensen hier zijn ondertussen goede vrienden geworden en na twee weken constant omringd te zijn door anderen gaat het raar voelen om terug alleen te zijn. Deze afdeling is ook een veilige, vertrouwde omgeving. We hebben allemaal problemen en enorm veel begrip voor elkaar. En deze mensen waren twee weken lang m’n eerste goeiemorgen en m’n laatste slaapwel. Net zoals ik zenuwachtig en bang was om naar hier te komen, ben ik nu ook wel wat zenuwachtig en bang om terug naar huis te vertrekken. Het wordt weer een hele aanpassing, en omdat ons afgeraden wordt om in contact te blijven met elkaar na de opname, ga ik ze toch wel missen.

Maar straks komt papa me halen, en dan ga ik zo snel mogelijk de hond halen en m’n tv-series bij kijken en gewoon de muziek nog eens keiluid zetten en meezingen, want terug alleen met Harvey zijn heeft toch ook zo z’n voordelen 🙂

Update #9: Evenwicht zoeken

Daarnet stond er relaxatie op het programma, eigenlijk een soort yoga. Heel leuk, maar op een bepaald moment zei de therapeute iets dat is blijven hangen. Zij en ik stonden allebei op één voet, allebei in evenwicht. En ze toonde dat we elkaar konden aanraken, elkaar vasthouden, zonder dat we in problemen kwamen. Maar toen zij niet meer in evenwicht was en op mij leunde, kwamen we allebei in problemen. “Dit is dus een slechte relatie,” zei ze, “als je zelf niet in evenwicht bent en te veel moet steunen op iemand anders.” En dat, hoe zeggen ze dat.. hit too close to home. 

Lees verder

Update #8: Het leven zoals het is

Deze blogpost werd geschreven gedurende m’n derde dag in het Virga Jessa ziekenhuis te Hasselt (PAAZ).

Half negen

De wekker ging om half 8. Veel te vroeg. Maar dat zijn wekkers altijd, vind ik. Echt goed slaap ik hier niet, maar dat deed ik thuis ook niet. Ik mis de zachtheid en grootte van m’n eigen bed wel. En mijn kussen. En m’n eigen grote badkamer.

Ontbijten kon tussen half 8 en half 9, dus dat is net voorbij. Nu weer wachten.. Straks eindelijk de allereerste sessie groepstherapie. Ik stel me dat dan zo voor zoals op TV: iedereen moet een voor een z’n naam zeggen en zijn/haar verhaal vertellen. Hopelijk is het dat niet.. Ik ben benieuwd.

Lees verder