Update #11: Terug aan’t werk

Inmiddels ben ik alweer anderhalve week terug thuis en sinds deze week ook terug halftijds aan’t werk. Uiteraard is het nog niet allemaal rozengeur en maneschijn en ben ik nog niet volledig genezen. Zelfs met de halve werkdagen, ben ik ’s middags toch blij dat ik thuis ben en kan rusten. ’t Was een hele aanpassing om van de rustige omgeving thuis terug naar de drukte op het werk te gaan, en dan is het nog niet eens zo druk nu. Maar gewoon de moeite doen om me te concentreren op m’n werk met constant andere mensen rondom me, telefoons die rinkelen, discussies tussen de collega’s, … . Begrijp me niet verkeerd, ik ben blij dat ik weer kan werken, maar ik ben ook blij dat dat voorlopig maar halftijds moet. Al voel ik me bij m’n vertrek ’s middags ook wel een beetje schuldig t.o.v. de collega’s, alsof ik aan’t profiteren ben, omdat ik niet “ziek” lijk.. Maar de collega’s en bazen lijken het allemaal niet zo erg te vinden. Op dat vlak mag ik zeker niet klagen 🙂

Niet meer opgenomen zijn, betekent natuurlijk niet dat mijn behandeling gestopt is. Ik neem dagelijks nog drie verschillende pillen, waarvan eentje om beter te slapen, en ik zie de psychologe uit het ziekenhuis nog wekelijks. Van de arbeidsgeneesheer kreeg ik ook de opdracht om deze online cursus Mindfulness-Based Stress Reduction te volgen. En ondanks alles heb ik nog steeds slechte dagen, waarop ik me het liefst opsluit en alles en iedereen negeer..

Update #10: Test-weekendje thuis

Tijdens je verblijf in PAAZ mag je eenmalig een weekend met overnachting naar huis. Concreet betekent dit dat je zaterdag om 14 uur mag vertrekken en zondag voor 20 uur terug aanwezig moet zijn. De meeste patiënten doen dit net voordat ze op ontslag gaan, om eens te kijken of het terug lukt om thuis normaal te functioneren.

Dit weekend mag ik thuis overnachten en als alles goed gaat, mag ik maandag definitief naar huis. Hoewel ik blij ben dat ik bijna op ontslag mag, gaat het toch raar zijn. De mensen hier zijn ondertussen goede vrienden geworden en na twee weken constant omringd te zijn door anderen gaat het raar voelen om terug alleen te zijn. Deze afdeling is ook een veilige, vertrouwde omgeving. We hebben allemaal problemen en enorm veel begrip voor elkaar. En deze mensen waren twee weken lang m’n eerste goeiemorgen en m’n laatste slaapwel. Net zoals ik zenuwachtig en bang was om naar hier te komen, ben ik nu ook wel wat zenuwachtig en bang om terug naar huis te vertrekken. Het wordt weer een hele aanpassing, en omdat ons afgeraden wordt om in contact te blijven met elkaar na de opname, ga ik ze toch wel missen.

Maar straks komt papa me halen, en dan ga ik zo snel mogelijk de hond halen en m’n tv-series bij kijken en gewoon de muziek nog eens keiluid zetten en meezingen, want terug alleen met Harvey zijn heeft toch ook zo z’n voordelen 🙂